9.11.19

Os nove anos de Fraguas en Lugo

O 7 de outubro, coincidindo coa celebración do 41° aniversario do IES Perdouro, Antón Niñe, ex-profesor do instituto, e Xulio Xiz, ex-alumno de Antón Fraguas, viñeron presentarnos unha exposición sobre os nove anos que o escritor homenaxeado traballou en Lugo.
Ese mesmo día tamén había 30 anos que se celebrara en Lugo unha xuntanza entre Fraguas e os seus alumnos. Todos eles asistiron a un xantar e puxéronlle o seu nome a unha rúa. Fraguas fora profesor no instituto masculino (IES Lucus Augusti) e deixara un gran recordo xa que era moi bo profesor. Chamábanlle Santo Antonio ou San Fraguas.
Antón Fraguas foi o fundador do Museo do Pobo Galego, ao cal, tras a súa morte, lle foi entregada a súa biblioteca persoal. Foi tamén membro da Real Academia Galega substituíndo a Castelao na súa cátedra.
Antón Fraguas defendía as ideas galeguistas polo cal tivo moitos problemas nos anos máis duros da ditadura. Estivo opositando para mestre e por culpa destes ideais ata os anos 50 da ditadura non conseguiu a súa praza.
Despois de ter as oposicións non podía dar clase en galego; só daba clase en castelán, máis por medo ás represalias que por outra cousa. Aínda así era un profesor que rompía os esquemas tradicionais pois sempre tentaba facer as clases o máis amenas posibles e organizaba saídas fóra dos horarios lectivos para que os seus alumnos comprenderan mellor certas cousas.
En definitiva, Antón Fraguas Fraguas era bo profesor e mellor persoa e que non se esquenzao que el sempre dicía: "Quixen que os meus alumnos aprendesen a aprender".

Accede á reportaxe fotográficas aquí.
Cristian Gómez Mesa - 4 ESO B

David Val Pena fálanos da súa viaxe en bicicleta

O martes 8 de outubro David Val Pena, locutor en Radio Foz, veunos contar ao alumnado de 3º e 4º de ESO a súa impresionante viaxe polo mundo que narrou no libro Un nómada en bicicleta. Pedaleando alrededor del mundo (LAR Libros. Serie Vivencias. Viveiro 2018), unha vaixe duns 19.000 kilómetros por 20 países en 13 meses.

Para comezar, púxolle nome á súa bicicleta. Chamoulle Quiscolina, porque levaba a casa nela, co cal só podía levar o importante e imprescindible. David marcouse esa ruta porque leu un libro de Xurxo Mariño e decidiu facela. Fíxoo sen adestrar, só cunha boa bicicleta e boas rodas e en toda a viaxe só tivo que poñer un parche. El, ademais, non ten coche polo que anda en bici habitualmente. A bicicleta baleira pesaba 20 kg e coas cousas pesaba 147 kg. De Foz a Francia xa adelgazou 6 kg, polo que foi deixando pertenzas polo camiño, porque se deu conta de que non podía transportar tanto peso. Tamén influíu a dificultade do camiño. Por exemplo, tivo que baixar 1200 chanzos coa bicicleta.
Comezou en Foz, sen moitos cartos, porque el nesta aventura quería demostar que se podía vivir con poucos cartos. Para non gastar demasiado, só estivo 4 noites en hoteis dos 395 días que durou o seu periplo. Fixo a viaxe para coñecerse e coñecer mundo. Saíu en San Xoán de 2016. As súas aventuras plasmábaas nun diario, escribía moi pequeno e, ás veces, nin el mesmo é capaz de entendelo. 
Comezou a súa expedición saíndo de España polo Sur de Francia e dirixiuse cara ós Balcáns, Turquía… Alí viu que moitos nenos non tiñan escola. Na India comprobou que eran os nenos maiores os encargados de coidar dos seus irmáns pequenos e son eles tamén quen vai buscar a auga que carrexan cada día para a casa. Nunca compraba auga e un día foi a unha gasolineira e, de repente, tiña catro cans ao seu redor ladrando. El, como puido, sen mirar para os cans, foi escapando. Cando saíu desta, sentiuse aínda máis vivo. Dixo que tivera sempre moita sorte e que se sentía protexido e bendecido. Tamén se viu na obriga de comprar un móbil novo porque o que tiña rompeulle. 
David transmitiunos que o importante non é alcanzar o éxito senón ser feliz, estar a gusto con un mesmo. Se consegues isto, podes encontrar a felicidade en calquera parte do mundo. De feito a el dálle igual estar en Foz ca noutro lado. 
En Malasia, cando acabou a viaxe, decidiu escribir o libro que nos veu presentar.

Pedímoslle a David que escollera cinco palabras para falar desta experiencia social á vez que proba física, e pensou en: HOSPITALIDADE, EMPATÍA, AVENTURA, FELICIDADE, LIBERDADE.

Accede á reportaxe fotográfica aquí. 
Crónica Celia Leivas Martínez, 3º ESO A 

Máis información:

31.10.19

Un conto de terror na biblioteca - Samaín 2019

Este curso o alumnado de 3º ESO PMAR quixo repetir a experiencia e organizou un pase na biblioteca para asistir á representación dunha historia terrorífica propia para celebrar o Samaín. Unha vez perfilada a narración da historia houbo que darlle uns xiros e asignar os cargos de técnico imaxe e son (Rafa), de voz en off (Andrea), e o reparto (Isaura, Érica e Bruna) así como a ambientación decorativa da biblioteca. Finalmente logo duns poucos ensaios, chegou o día. 
O público achegouse masivamente á biblioteca durante o recreo do pasado mércores 30 de outubro. Non só asistíu o alumnado de 1º de ESO, senón que tamén viñeron moitos outros. Mergullado nunha atmósfera de manicomio, o público foi sorprendido por unha nai en busca da súa filla e outras almas perdidas devoradoras que desatou a histeria total entre o público. 
Felicitamos o traballo en equipo e o seu bo resultado destes alumnos así como da súa profesora, Sandra, esperando que volvan outro día a sorprendernos na biblioteca. Parabéns !!!
Accede á reportaxe fotográfica aquí. 

28.10.19

Samaín 2019

Convite destinado ao alumnado de 1º de ESO


24 de outubro, día das Bibliotecas Escolares

Celebramos o día das Bibliotecas Escolares alabando os libros e a lectura con unhas pequenas frases alusivas e un toque de creatividade. Para ver o resultado só tes que pasarte polo hall de entrada e verás o mural especial Día das Bibliotecas Escolares


(Un traballo dos alumnos/as de 3º ESO A, 2º ESO B e 1º ESO A)

Accede a reportaxe fotográfica aquí.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...