15.1.19

Relatos 25 N

Estes últimos anos estase a producir unha revolución.
Non é tecnolóxica ou económica senón social.
A humanidade está evolucionando:
- en razoamento,
- na visualización das inxustizas,
- e na consecución dunha equidade social de dereitos e oportunidades (que se estende, coma o vento, por todo o globo)
Obviamente, detrás disto agóchase a parte mala. Aqueles que, movidos polo seu forte ego e poder, intentan parar estes movementos. Estes individuos ao vérense acurralados non se lles ocorre mellor cousa que atentar contra os máis débiles na súa lenta e inevitable caída. Prodúcense entón eses episodios “normalizados” que na actualidade reciben o nome de “violencia de xénero”.
Moitas e moitos sorprenderédesvos ao escoitar a palabra “normalizados” neste contexto, pero que alguén me diga se non teño razón…
Tristemente, nos nosos días, estes episodios, que na maioría dos casos rematan cunha vida, ocorren con demasiada frecuencia. Son o resultado dunha sociedade educada no machismo. Dunha parte desta sociedade que non acepta os cambios que poidan afectar a súa situación de confort. Esta ameaza repentina parece que os espertou dun soño no que todo era perfecto para eles. Moitos non quixeron nin queren aceptalo. Son seres enmascarados que reprimen o seu odio día a día tentando seguir co que consideran o seu mundo perfecto.
O que non saben é que os seus actos só darán forzas para que outros os paren. Cando intenten acometer o seu tráxico capítulo final serán detidos por unha sociedade que os rexeita.
Ao igual que esta violencia que cada ano leva por diante a vida de centos de mulleres inocentes.

Texto de IVÁN PERNAS PERNAS de 1º Bac A e lido no acto do 25 N no patio do IES Perdouro.

Relatos 25 N

Soa o timbre e levántome a abrirlle a porta a Elena que ten cita para as cinco.
Non a coñezo, é a súa primeira consulta.
Detrás da porta aparece unha rapaza duns 16 anos, coa faciana seria, triste... A súa imaxe é sobria: nin maquillaxe nin roupa chamativa, só uns vaqueiros e un suadoiro gris.
Saúdoa..., cústalle mirarme á cara, mira ao chan.
Invítoa a pasar e, mentres imos polo corredor camiño da miña consulta, pregúntome cal será o motivo polo que unha rapaza tan nova se ve arrastrada ao meu consultorio. É unha adolescente... quizais teña problemas cos seus pais ou mesmo nos estudos.
Sentamos. Vexo que ela loita por que as bágoas non corran polas súas meixelas...
Así comezou unha longa serie de citas nas que fun coñecendo a Elena.
Elena tíñao todo para ser feliz: uns pais que a querían, unha irmá pequena que a admiraba, uns amigos cos que saía a divertirse e que eran os seus confidentes...; nos estudos era unha rapaza aplicada, con boas notas...
Todo ía ben ata que Ricardo se cruzou na súa vida.
Ricardo era o noivo de Elena. Ao principio da súa relación todo funcionaba ben e Elena era feliz, pero co paso do tempo el empezou a amosarse posesivo, teimudo, celoso...
Elena era alegre, gustáballe ir guapa, peitearse e maquillarse; pero, incomprensiblemente, todo isto a Ricardo non lle parecía ben:
para onde vas pintada coma unha porta?”
non che parece que esa saia é moi curta?”
Ela estaba namorada e só quería agradar a Ricardo, así que deixou de coidar o seu aspecto físico para que el estivera contento con ela.
A Ricardo non lle parecía ben que Elena tivera amigos...
ti con quen tes que estar é comigo!”
Así que, como Elena estaba namorada de Ricardo e el só quería o mellor para ela, Elena deixou os seus amigos.
A Ricardo non lle gustaba que Elena usara as redes sociais, nin que tivera conversas por whatsapp. Todos os días lle pedía o teléfono para revisarllo. Así que Elena usaba o móbil só para falar con Ricardo. Elena estaba namorada e Ricardo só quería o mellor para ela...
Elena sempre xustificaba o comportamento de Ricardo porque pensaba que todo o que facía era porque a quería moito.
Co paso do tempo, Elena foi perdendo a alegría, o amor propio e a autoestima... sempre pensando se cada cousa que facía podía enfadar a Ricardo.
Ata que un día Ricardo se enfadou tanto con ela por chegar tarde á súa cita que lle deu unha labazada.
Afortunadamente, aquela labazada foi a que fixo que Elena fora consciente de que non podía permitir que ninguén a anulara como muller, como persoa... e ese mesmo día acudiu á miña consulta de psicoloxía.
De todo isto xa hai moito tempo; foi un camiño duro, moitas bágoas, moitos medos e inseguridades... pero hoxe Elena mira aos ollos da xente, ri, viste a roupa que a ela lle gusta, sae cos amigos... e, sobre todo, é feliz.
Elena soubo saír do pozo onde a metera Ricardo, cortou o xugo con el.
Pero eu non podo evitar pensar que seguramente na vida de Ricardo haberá outra Elena sufrindo e xustificando o seu comportamento.
Por iso, non debemos esquecer:
QUEN BEN CHE QUERE, NON CHE FAI CHORAR.

Texto de MANUEL PAZ LESTEGÁS de 1º BACHARELATO A e lido no acto do 25 N no patio do IES Perdouro

Relatos 25 N Por elas

POR ELAS
Polas que sofren en silencio porque a dor secou as súas bágoas.
Polas que non opinan porque alguén calou a súa voz.
Polas que non piden porque só dan.
Polas que son submisas porque alguén segou a súa vontade.
Polas que non deciden porque alguén non o consente.
Polas que non se valoran porque alguén acabou coa súa estima.
Polas que se cren culpables porque alguén as acusa.
Polas que se avergoñan porque alguén as humilla.
Polas que se senten incapaces porque alguén cortou as súas ás.
Polas que están illadas porque alguén pechou o seu círculo.
Polas que viven con medo porque alguén as agrede.
Polas que son manipuladas porque alguén usa os seus segredos.
Polas que se senten inferiores porque alguén as menospreza.
Polas que están ameazadas porque alguén usa a violencia.
Polas que se senten esgotadas porque alguén as destrúe un pouco cada día.
Polas que viven inseguras porque alguén sempre as cuestiona.
Polas que non soñan porque alguén lles rouba a ilusión.
POR ELAS, POR TODAS,
DI NON AO MALTRATO.  


Texto de MIGUEL FERNÁNDEZ FERNÁNDEZ de 1º BACHARELATO A e lido no acto do 25 N no patio do IES Perdouro

23.12.18

Panxoliñas de Nadal

O alumnado de 1° e 2° de ESO de Relixión recuperou unha tradición oral relacionada co Nadal e fixo uns murais ben bonitos e orixinais para lembrarnos dúas panxoliñas tan especial nestas datas navideñas.
- Imos a Belén
- Esta noite é noite boa cantaremos ao recén panxoliñas aninovo e pandeiradas tamén...

Aquí tedes o resultado.


21.12.18

Entrega de premios do Concurso de Postais de Nadal 2018

Acto de entrega de premios do Concurso de Postais de Nadal convocado polo Equipo de Dinamización e a Biblioteca en colaboración co departamento de Plástica.

Esta mañá o director felicitou os gañadores do certame e entregoulles un diploma así como un pequeno premio en metálico. Estivo acompañado por Miruca Parga, coordinadora do EDLG, e por Teresa Rodríguez, profe de debuxo.
  • Roi González Quelle acadou o 1° premio. O seu debuxo representará a felicitación oficial do centro.
  • Izán Domínguez Soto ten o 2° premio.
Parabéns !!!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...