Un curso de radio cheo de voces, aprendizaxes e experiencias compartidas
Ao longo do curso 2025-2026, o programa de radio escolar consolidouse como un espazo de aprendizaxe, divulgación e encontro no que alumnado e profesorado tiveron a oportunidade de coñecer de primeira man a realidade que nos rodea a través de entrevistas, reportaxes e seccións elaboradas integramente polo alumnado.
Desde outubro ata xuño emitíronse un total de 34 programas, nos que participaron máis de 77 persoas convidadas procedentes de ámbitos moi diversos. A lingua e a literatura galegas estiveron moi presentes con programas dedicados ao Día Europeo das Linguas, ao Día da Tradución, ao Día das Escritoras, aos neofalantes, ás Letras Galegas, á toponimia ou ao patrimonio da Mariña. Polos nosos micrófonos pasaron escritoras, investigadores, profesionais da tradución, docentes, representantes da Real Academia Galega e persoas comprometidas coa promoción da nosa lingua e cultura.
A ciencia tamén ocupou un lugar destacado. Coñecemos o traballo de neurocientíficas, estatísticas, biólogas, investigadoras e divulgadoras. Radio Saúde Burela foi outro dos grandes eixes da tempada. Dedicamos numerosos espazos a promover hábitos de vida saudables e a resolver dúbidas sobre temas como a hixiene postural, a saúde afectivo-sexual, o coidado da pel, a saúde visual, as vacinas, as alerxias, o autismo ou a síndrome de Tourette, contando coa colaboración de médicos, enfermeiras, farmacéuticos, psicólogos, ópticos e outros profesionais sanitarios.
Ao longo do curso tamén viaxamos a través da historia, da música, do cine, do patrimonio e das tradicións. Achegámonos á historia de Sargadelos, descubrimos Mondoñedo e o patrimonio da Mariña, celebramos os Premios Mestre Mateo, o Día do Libro e o aniversario de CUAC FM, coñecemos diferentes oficios tradicionais e entrevistamos persoas vinculadas ao ámbito educativo, artístico e cultural.
Como é habitual, cada programa completouse con seccións fixas elaboradas polo alumnado, como A noticia do día, Pílulas das Ciencias, A palabra do mes, O corpo fala, Mulleres na historia, Micro Aberto e outras colaboracións especiais que enriqueceron cada emisión e permitiron ao alumnado desenvolver competencias comunicativas, dixitais e de traballo en equipo.
O curso rematou cunha programación centrada na oferta educativa do centro, na celebración do 40 aniversario do Hospital Público da Mariña, na Revista Galega de Educación e nun emotivo programa dedicado á xubilación de Neves, poñendo o broche final a unha tempada intensa e chea de aprendizaxes.
Neste curso, o equipo da radio escolar seguiu medrando coa incorporación de novo alumnado e profesorado. Nas sesións da tarde sumáronse estudantes de 1º e 2º da ESO: Xabi, Eloi, Eric, Eneko, Gael, Nadia, Carla, Dylan e Hugo, que participaron activamente na elaboración dos programas.
Pola súa banda, nas gravacións das mañás colaborou alumnado de PDC, Oratoria, Anatomía Aplicada e dos ciclos de Formación Profesional Básica, de grao medio e de grao superior da familia profesional de Administración, contribuíndo especialmente á preparación e realización das entrevistas.
O equipo docente tamén se ampliou coa incorporación de María, Yoni e Dani, cuxa participación reforzou a organización e o desenvolvemento do proxecto radiofónico ao longo do curso.
Grazas ao compromiso do alumnado, do profesorado responsable, de Lucía Rivas, a nosa fotógrafa, e de todas as persoas convidadas que aceptaron compartir o seu tempo e os seus coñecementos cos nosos micrófonos, Proxecto Neo continúa consolidándose como un proxecto educativo de referencia, aberto á comunidade e comprometido coa nosa lingua, a divulgación, a cultura e a educación.
Karina Parga Chao
Rematamos a 15ª edición de Proxecto Neo cun xantar de confraternidade entre os integrantes de Masa Coral Modelo Burela.
Aquí están as fotos da entrega de diplomas aos colaboradores de Proxecto Neo 25-26. (faltan o alumnado de Anatomía e dos ciclos)
A súa iniciativa de propoñer esta viaxe a un espazo protexido, como é un Parque Nacional, pareceunos moi axeitada e iniciamos os preparativos para a visita. Para entrar nas illas cómpre ter unha autorización da Xunta de Galicia, a cal é nomitativa, polo que teñen que constar, a nivel individual, os datos de cada persoa que quere ir ás Cíes. Sen estes permisos nin sequera se poden comprar os billetes do barco que realiza o transporte de viaxeiros.
Chegar ao porto de Vigo leva 3 horas desde Burela. Cando chegamos alí, o tempo era espléndido, aínda que na Mariña, e en gran parte do traxecto, estivo nubrado.
O percorrido no barco dura uns 45 minutos e, malia que non o parecía, ía vento e o catamarán movíase bastante sobre as ondas, xusto antes de chegar á illa. Desembarcamos e comezamos a nosa ruta guiados por Daniel Irimia, profesor de Bioloxía e Xeoloxía. O camiño iníciase na illa Norte ou de Monteagudo, que é a onde chega o barco de pasaxeiros e de aí partimos, pasando polo espigón, a lagoa e a praia para dirixirnos ao faro, xa na illa do Medio ou do Faro. Chegamos ata o Faro da Porta, pero como a mediodía as temperaturas xa eran moi altas, decidimos volver cara á praia de Rodas, tamén debido a que a marea xa estaba subindo e despois podía ser difícil atravesar o espigón e bordear a lagoa.
Daniel foinos explicando datos sobre a fauna e flora da illa. Desde o barco vimos golfiños e xa na illa observamos peixes besta ("ballesta"), badeixas, muxes...; distintos tipos de algas, plantas e aves. É incrible o atrevidas que son as gaivotas nas Cíes. Mentres estabamos na praia, foron capaces de abrir a cremalleira dalgunha mochila e sacar unha friameira con comida do seu interior. Ademais, atrevéronse con algunha prenda de roupa e algunha toalla. Está prohibido darlles de comer. Do contrario, collen aínda máis confianza e xa non as quitas de riba. Pero todo isto, ao final, fíxonos rir e foron anécdotas que levamos para contar.
Chegou o momento da viaxe de volta, despois de coñecer un espazo protexido e dunha agradable tarde de praia. Embarcamos rumbo a Vigo, onde nos esperaba o noso querido condutor, José Luis, para coller o autobús. Aínda quedaban varias horas para chegar a Burela.
Desde a organización de Aulas limpas, estamos moi satisfeitos da constancia que demostrastes vós e todos os grupos que estiveron tamén a moi bo nivel para manter as aulas máis limpas e ordenadas. O instituto é, durante bastantes horas ao día, o lugar no que traballades e convivides e vós sodes quen o podedes facer un espazo agradable. A orde e a limpeza tamén axudan ao benestar.
Moitos parabéns!
Podedes acceder a máis imaxes AQUÍ.
Miruca Parga Valiña - Vicedirectora
Esta experiencia axuda a derrubar prexuízos e a desestigmatizar a enfermidade. Compartir xuntos peiteados, conversas e sorrisos fixo visible que, máis alá dos esquecementos, permanece a auténtica persoa, co seu mundo e a súa importante historia. Vémolo no brillo dos seus ollos, na confianza que nace cando hai agarimo e respecto. Aprendemos que a beleza tamén é acompañar, escoitar e dar seguridade.
Para o noso alumnado, traballar neste contorno real convértese nunha lección inesquecible de educación e de vida. Practicaron técnicas, si, pero sobre todo practicaron valores: empatía, paciencia, responsabilidade, acompañamento, coidado e atención. Levamos connosco a certeza de que educar é, ao mesmo tempo, saber facer, ser e saber estar. Agardamos repetir moi pronto, seguirmos aprendendo xuntos e construír unha comunidade onde o cariño e a escoita sexa sempre o primeiro coidado que se lles ofrece ás persoas.
É unha sorte contar con xente coma vós, persoas que decidiron unirse para crear algo tan importante: un lugar de apoio, comprensión e acompañamento para quen máis o necesita. Nun momento no que moitas persoas non poden pedir axuda por si mesmas, estades aí, ofrecendo o voso tempo para comprendelos aportando valores: cariño, paciencia e humanidade.
O voso compromiso fai máis levadeiro un camiño moi difícil para moitas familias. Grazas por crear ese ambiente de proximidade e solidariedade, por non deixar a ninguén só e perdido no camiño da vida, facendo fronte ao “síndrome do coidador queimado”, dando espazo e pulmóns para un respiro familiar e por demostrar cada día que a empatía e os coidados poden cambiar e mellorar vidas, alongalas e dignificalas.
Grazas de corazón por todo o ben que facedes. Queremos dedicar esta frase á vosa asociación, quen de conseguir transformar un sentimento colectivo nunha gran acción:
“Estou convencida de que os heroes máis grandes son aqueles que cumpren cos seus deberes diarios e os seus asuntos mentres o mundo xira ao seu redor. Creo que os sentimentos se perden nas palabras. Todos deberían ser transformados en accións, en accións que traian resultados”. — Florence Nightingale. (Nai da Enfermería)
Podedes acceder a máis imaxes AQUÍ.
Javier Rouco Martínez - Xefe de departamento de Imaxe persoal
Organizados por grupos, debiamos darlle resposta a un reto. O mesmo podía ser escollido por nós, pasando diferentes fases: dende analizar a zona para avaliar cales son as necesidades principais do noso día a día, ata organizar chuvias de ideas para descubrir as solucións posíbeis. Todo isto é moito máis difícil do que parece. Escoller o reto xa non é tarefa fácil. Existen unha infinidade de temas que poderiamos abordar, mais foi iso mesmo o que nos levou a ter un total de tres retos completamente diferentes na nosa clase, para os que encontramos solucións creativas e viables. O proceso foi longo, pero divertido. Vivimos de preto o traballo en equipo, esencial dende o primeiro momento. Coñecer os compañeiros é importante para saber como funcionamos cada un no traballo. Saber adaptarse, ter empatía, escoitar ao do lado, saber comunicar a túa opinión... Todo iso foi o noso pan de cada luns pola tarde. O proxecto foi algo moi positivo. Posibilitou unha maneira de soltarnos, de coñecernos, de pensar con creatividade, de abrir a mente a novas ideas (incluso as que nos poderían parecer máis aloucadas).
Persoalmente, a min encantoume o traballo. Ao principio estaba moi perdida. Moitas opcións, non sabes ben que escoller, non sabes como vas traballar co equipo... Mais todo despois flúe como debe. Segundo iamos tendo máis clara a idea, mellor o pasabamos investigando e propoñendo ideas. Riamos moito, dende o principio ata a fin. E considero que é unha das cousas máis relevantes para desfrutar o proceso: saber rir cos compañeiros, amenizar o ambiente.
Levamos a cabo dende cuestionarios nos que participaron algúns dos nosos compañeiros dos ciclos administrativos básico e medio, ata un vídeo chamado “elevator pitch” co que non o puidemos pasar mellor. Foi toda unha aventura. O día que o gravamos non tivemos máis opción que quitar a vergoña. Falar á cámara non é doado, e moito menos con xente ao redor, xa que nós situámolo na estación de buses de Burela.
O noso reto consistiu en darlle resposta a unha necesidade moi presente na comarca: a pouca flexibilidade de medios e horarios de transporte que existen na Mariña. Pasamos por moitas opcións, a cada cal máis divertida, como instalar “tuc-tucs” como medio de transporte habitual. Mais a mellor idea á que chegamos foi a creación dunha páxina web, onde os usuarios encontraran toda a información de forma rápida e sinxela sobre os horarios de bus e tren, anuncios de bla-bla car, información sobre puntos de aluguer de bicicletas, etc.
O vídeo enfocámolo dende unha perspectiva dinámica e comercial. O proceso foi moi gracioso porque algunhas escenas foron difíciles de gravar (con numerosos ataques de risa), pero tamén vivimos a maxia do directo, podendo subirnos a un autobús grazas á amabilidade dun dos condutores que alí aparcaban. Sen dúbida, foi unha experiencia que nos uniu máis como grupo.
Deste proxecto levo os recordos e as anécdotas. Ao final, non deixa de ser unha práctica para o noso futuro laboral. É esencial saber traballar en equipo, saber falar en público e defender a nosa idea, ademais de pensar con creatividade, sen medo a comunicar a nosa opinión. Pero tamén é importante respectar as ideas dos demais, escoitar ao próximo, decidir en consenso co grupo. Aprendes a adaptarte á situación, a ter actitude, a propoñer e levar a cabo ideas (a base de proba-error, vendo cales funcionan e cales non) e, sobre todo, a desfrutar o proceso de aprendizaxe, que é o motor principal dunha boa educación.
Podedes ver algúns dos "elevator pitch" neste reel e tamén neste.
Lucía López López - 1º CS AF
Perdourando de IES Perdouro baixo licencia Creative Commons Recoñecemento-NonComercial-SenObraDerivada 3.0 Unported License.
.png)